Daar was dan eindelijk de dag dat we naar Vlieland gingen voor onze vierde Flylxe2nkuiertocht. We hadden genoeg werk te verrichten gehad vxf3xf3r het zover was. "s morgens al vroeg, om zeven uur, stond Johan de Bruin bij ons voor de deur, want we wilden op tijd bij het schip zijn om te kunnen controleren of iedereen aanwezig was.
Voor we weggingen eerst wat andere dingen controleren, bijvoorbeeld of alles wat mee moet ook werkelijk aanwezig is, zoals wandelroutes, gebak, stempels, wandelboekjes, plaatje wandelboekje en ga zo maar door! Dan op weg naar de harlinger havens. Deze dag gaat er alweer een kleinkind mee, nummer drie. Nog xe9xe9n te gaan. Dan zijn ze allemaal een keertje meegeweest. Bij de havens aangekomen, het was nog geen halfacht, stonden er al mensen op ons te wachten. Nou, dxedxe9 hadden er duidelijk zin in. Spullen weer uit de auto, snel in het schip brengen, hxe9xe9l even praten met de nieuwe eigenaar en weer naar buiten om iedereen aan te tekenen die aan boord kwam.
Dat moest ook wel, want men stond vol ongeduld te wachten. Deze keer waren het veel mensen die ik al kende van vorige eilandtochten. Iedereen bleek op tijd te zijn, zodat we om vijf voor acht al konden vertrekken. Geweldig!! De reis verliep goed en we stonden om kwart over tien al op Vlieland. Aan boord hadden we de routes al uitgedeeld, zodat iedereen onmiddelijk kon vertrekken. Men had echter nog niet zo hxe9xe9l veel zin om te beginnen want op het moment van aanleggen barste er een behoorlijke bui los, precies boven Vlieland. Dit konden we zien op de radar van de schipper.
De 25 km. wandelaars gingen echter txf3ch maar lopen en ze hadden geluk. Na twintig minuten werd het droog, de zon kwam erbij en het bleef de hele dag verder droog en schitterend weer. Op het momxe9nt dat het zo hard regende wilde Jan J. alvast naar buiten en stapte het trapje af naast de stuurhut. Door de regen was dit echter spekglad en Jan viel met een behoorlijke klap neer. Hij heeft zich de rest van de dag niet lekker gevoeld, maar ja, hij wilde op Vlieland ook beslist niet naar de dokter.
Meia had op de heenweg xf3xf3k al een behoorlijke kneuzing opgelopen, zodat je je begon af te vragen hoe de rest van de dag zou gaan. Naderhand bleek dat verder alles prima was verlopen. Ik ging als laatste weg in m’n eentje, maar haalde in het bos de eerste wandelaars al weer in. Deze mensen stonden elke keer stil als ze de route wilden lezen. Een tijdje met hen meegelopen, tot we nxf3g twee dames inhaalden. Daar ben ik toen maar weer bij blijven lopen. Al pratend waren we toen zomaar weer bij een andere groep wandelaars en gingen we gezellig gezamenlijk verder.
We liepen over schelpenpaden, bospaden, graspaden e.d. tot we bij onze eerste rustmogelijkheid kwamen nl. het "Badhuys". Een aantal mensen gingen naar binnen en een andere groep liep door. Dat laatste deed ik ook. Er werden leuke foto’s genomen, zxe9ker van de vuurtoren die er vanuit bepaalde hoeken heel mooi voor stond. Eerst kwam de splitsing van de tien kilometer, deze ging nu verder richting diezelfde vuurtoren. Niet lang hierna ging bij camping "Lange Paal"ook de vijftien kilometer ons verlaten.
Wij kuierden door naar het begrazingsgebied en via dit prachtige stukje natuurschoon gingen we door richting onze grote rust, het "Posthuys". De meeste wandelaars liepen over het strand, anderen via het schelpenfietspad. Deze laatsten waren sneller bij de rust dan de strandgangers. Lekker even uitrusten en genieten van het prachtige weer. Het terras was behoorlijk vol. De koffie was lekker, evenals het heerlijke gebakje.
Toen nog wat frisdrank en hierna weer op de terugweg. Via "Bomenland" gingen we naar de Waddenzeedijk. Eerst nog een randje vogelgebied, wat echt zxe9xe9r bijzonder was door de verschillen in soorten natuur. Erg mooi. We konden vrij gemakkelijk langs de Waddendijk lopen omdat het eb was, zodat we de vogels niet verstoorden. Maar ook bij eb is het hier erg mooi. In bomenland had ik ondertussen gezelschap gekregen van Theo A. uit Bakhuizen. Theo en ik hebben het laatste stuk gezellig samen gelopen.
Na de Waddendijk vervolgden we de route door het andere gedeelte van het begrazingsgebied en hierna moest nog de beklimming naar de vuurtoren komen. Maar ….. Theo was te moe en dus besloten wij om onze route aan te passen en zijn we via de weg rechtstreeks naar het dorp gelopen en direct door naar het schip. Dichtbij de haven kwamen we meerdere mensen tegen, waaronder m’n liefje.
Rustig nog even op een bankje gezeten en toen kijken of het schip ergens in de volle haven te ontdekken was. Aan boord iedereen weer even noteren en (hoessiemogelijk), iedereen was op tijd. Twee minuten voor zes voeren we de haven van Vlieland uit. Tot onze verbazing waren we in anderhalf uur terug in Harlingen, waar, na een hartelijk afscheid, iedereen heel tevreden weer richting huis ging. Een hxe9xe9l geslaagde dag met prachtig weer. Dit was de eerste eilandtocht dit jaar, nog twee te gaan.